Spoiler içerebilir! Hayatımda bu kadar narsist bir karakter görmemiştim (yaşamak -yu hua- kitabındaki fugui dışında). En yakın arkadaşının ölümünden bir gram etkilenmeyen ana karakterimiz June, üstüne üstlük ölen arkadaşının üzerinde çalıştığı kitabı kendi adıyla çıkarıyor! Arkadaşının becerisi, güzelliği ve zekasını o kadar çok kıskanıyor ki o ölürken yardım etmiyor, Athena yerde kıvranırken metnini çalıyor! Bunu o kadar soğukkanlılıkla yapıyor, haklı olduğunu düşünüyor ve vicdan azabı duymuyor ki şok içerisinde okudum. Yalanlarına kendisi bile inanmış noktada ve herkesi de bu yalan silsilesinin içerisine çekiyor. Okurken yazarlık konusunda hiçbir bilgisi olmadığını düşündüm. Çünkü tek yapabildiği şey belli bir metin üzerinden tamamlamalar yapabilmek! Bunun da müthiş bir yazarlık olduğunu düşünüyor. Hatta öyle ki ders verdiği lise öğrencilerinin yazdığı metinlerden bir kurgu çıkartmayı bile düşünüyor. Hadi ama yani intihal olduğunu kabul et artık. Beni aşırı içine çeken ama bir o kadar da sinirlendiren bir kitaptı 😄