Bir anlatıcı, gece vakti yabancı bir şehirde dolaşırken “Ay Işığı Sokağı”na girer. Bu sokak: karanlık tekinsiz geçmişin izlerini taşıyan bir yerdir. Orada bir kadına rastlar. Kadın, bir adam tarafından aşağılanmakta ve kötü muamele görmektedir. Anlatıcı: bunu görür rahatsız olur müdahale etmeyi düşünür ama… hiçbir şey yapmaz. Ve hikâye tam burada başlar. Asıl Mesele: Gecikmiş Vicdan Zweig’in bu hikâyede anlattığı şey olay değil, sonradan gelen pişmanlıktır. Anlatıcı olay anında: kararsızdır korkar geri çekilir Ama uzaklaştıktan sonra: vicdanı konuşmaya başlar. Ve işte o an: Yapılmayan şey, yapılan şeyden daha ağır gelir. Temalar 1. Seyirci Kalmak (En Güçlü Tema) Bu hikâye aslında şunu sorar: Kötülüğü yapan mı suçludur, yoksa görüp susan mı? Anlatıcı müdahale etmez. Ama bu pasiflik: onu kurtarmaz aksine suçun bir parçası yapar Zweig burada çok serttir: Susmak da bir seçimdir. 2. Vicdanın Gecikmesi Olay anında susan insan, sonrasında konuşur. Ama: artık geçtir hiçbir şeyi değiştiremez Bu da şu gerçeği doğurur: Vicdan zamanında konuşmazsa, sadece acı üretir. 3. Korku ve Kararsızlık Anlatıcı kötü biri değildir. Ama: cesur da değildir Zweig’in en acı tespiti burada gelir: İnsan çoğu zaman kötü olduğu için değil, korktuğu için yanlış yapar. 4. Yabancılaşma Sokak sadece bir yer değildir. O: insanın içindeki karanlık yalnızlık yabancılaşma dır. Anlatıcı kendine bile yabancılaşır. Anlatıcı (Karakter Analizi) duyarlı gözlemci ama eylemsiz Onu trajik yapan şey şu: Doğruyu görür ama yapamaz. Ve bu, Zweig’in en sevdiği karakter tipidir. Üslup Zweig bu öyküde: kısa yoğun atmosferik bir anlatım kullanır. Sokak betimlemesi aslında bir ruh hâlidir. Dış mekân = iç dünya
