Sen, beni asla, asla tanımayan, bir su birikintisinin yanından geçercesine yanımdan geçip giden, bir taşa basarcasına üstüme basan, hep, ama hep yoluna devam eden ve beni sonsuz bir bekleyiş içerisinde bırakan sen, kimsin ki benim için?
Kendi kendini yargılamak, etrafındakileri yargılamaktan çok daha zordur. Kendini doğru yargılamayı başarırsan gerçek bir bilgesin demektir.
Varoluşun zirvesini gösteren, hayatın artık daha fazla yükselemediği bir kendinden geçme hali vardır. yaşamanın çelişkisi de odur ki bu kendinden geçme , esrime hali, insan ancak en hayat doluyken ve insanın ancak hayatta olduğunu tamamen unutmasıyla gelir. Bu hayatı unutma hali sanatçıyı etkisine aldığında bir alev gibi ondan dışarı taşar.
Ah bu katı, kaskatı beden bir dağılsa, Eriyip gitse bir çiy tanesinde sabahın! Ya da Tanrı yasak etmemiş olsa Kendi kendini öldürmesini insanın! Tanrım! Ulu Tanrım! Ne bunaltıcı, Ne berbat, Ne tatsız, Ne boş geliyor bu dünya bana!
İnsanlar birbirlerini tanımanın ne kadar güç olduğunu bildikleri için bu zahmetli işe teşebbüs etmektense körler gibi rastgele dolaşmayı ve ancak çarpıştıkça birbirlerinin mevcudiyetinden haberdar olmayı tercih ediyorlar.
Bir toplumun, kadınları eğitimsiz olduğu sürece başarıya ulaşma şansı yoktur, hiç yoktur.
Niçin insanlar birbirlerine karşı açık yürekli davranmıyor? Neden en iyi insan bile karşısındakinden bir şeyler gizliyor, bütün düşündüklerini açıklamıyor? Nedense herkes olduğundan daha sert görünmek istiyor. Duygularını hemen açığa vurursa altta kalacakmış, kendisine önem verilmeyecekmiş gibi bir korkuya kapılıyor.
En güzel yıllarımı heba etmiştim! Artık bunun farkındayım ve fark etmiş olmaktan acı duyuyorum.
O yorulmak bilmez hayalgücünün de bir gün yorulacağını,sürekli gerilim içinde olmaktan bitap düşeceğini hissedersin, çünkü büyümekte ve eski ideallerini geride bırakmaktasındır; o idealler de parçalanıp toza toprağa karışır; eğer başka bir yaşamın yoksa yenisini yine bu parçalardan inşa etmek gerekir.
Ölüm, ey koca kaptan, yelken açalım artık! Sıkıldık bu ülkeden. Ölüm! Tutalım yolu!
Böyledir sevgi! Yüreğin bıkıp bezmeden, Tutuştur esrimeni Tanrı aşkıyla sen; Budur, çekiciliği bitmeyen gerçek Haz!
Dingin hıçkırıklarımı boğup yutacak Tek yer senin kucağının uçurumudur; Ağzında hep o yaman unutuş durur Ve öpüşlerinden Lete boşanır ancak.
İlkyazdan da, yeşillikten de Öyle ezildi ki varlığım, Bir çiçekte cezalandırdım Umursamaz Doğa'yı ben de.
Yolumuz karanlıklar diyarına düştü... nerde bir yol gösteren Hızır? Mahrumiyet ateşi suyumuzu, selimizi kurutacak.
Güzelliğin daima artıp dursun... yüzün her yıl lale gibi kıpkırmızı olsun! Başımızdaki aşkının hayali gün geçtikçe artsın! Âlemdeki bütün güzellerin boyları, senin boyuna karşı eğilsin, bükülsün! Yeşillikte bitip alabildiğine boy atan selvi, senin elif gibi düzgün boyuna karşı nun gibi eğilsin! Sana meftun olmayan göz, gözyaşı incileri gibi kana gark olsun! Gözüm, gönül alıcılıkta türlü türlü sihirlere üstat kesilsin; Nerde bir kabiliyetli gönül varsa, gamına düşsün, sabrı, kararı kalmasın! Aşkından hali olan gönül, vuslatının halkasından çıksın! Hafız’ın canı olan o lal dudakların, aşağılık adamların dudaklarından uzak olsun.
Ben daha gönlünün iradesini Şirin’in dudağına verdiği gün Ferhat’tan ümit kesmiştim.
Cihan, görünüşte güzel bir gelin... fakat o gelini alan ömrünü nikâh parası olarak verir!
Rüzgâr dün gece sefere giden sevgiliyi hatırlattı. Ben de ne olursa olsun, artık gönlümü yele vereceğim!
Aşk sahrasının yokuşu da tuzak, inişi de.
Yarabbi, Leyla’nın devesini çeken ve ay beşiğini bile hükmünde tutan devecinin gönlüne bir ilham ver de Mecnun’a da bir uğrasın!
