'… Ben hâlâ, ölmeyi bile becerememiş utanmaz, aptal bir hayaletten, ‘yaşayan bir cesetten’ başka bir şey değildim.' Yirminci yüzyıl Japon edebiyatının önde gelen yazarlarından, sıradışı hayatıyla da meşhur Osamu Dazai, intiharından hemen önce tamamladığı, Japonya’nın en çok okunan romanlarından İnsanlığımı Yitirirken’de topluma dahil olmayı beceremeyen, her şeyi eline yüzüne bulaştıran, çevresindeki herkesi hayal kırıklığına uğratmaya mahkûm bir ötekinin acıklı hikâyesini anlatıyor. Dazai’nin yaşamıyla çokça paralellik taşıyan romanda, kendini çocukluğundan beri bir başarısızlık abidesi olarak gören, aristokrat bir ailenin oğlu Oba Yozo hem evde hem de okulda büründüğü 'soytarı' rolüyle var olmaya çalışır. Bir itiraf niteliğindeki üç bölümden oluşan hatıratında alkolizmle, geyşalarla, sonuçsuz kalan intiharlarla dolu, 'utanç' yüklü yaşamının günahını çıkarır. İnsanlığımı Yitirirken, Osamu Dazai’nin uzun yıllara yayılan edebi intihar mektubunun son bölümü. (Tanıtım Bülteninden)
Osamu Dazai’nin "İnsanlığımı Yitirirken" kitabı, gerçekten okurken insanı acayip sarsan ve modunu biraz düşüren ama bir o kadar da elinden bırakamadığı karanlık bir roman. Hikayenin baş karakteri Oba Yozo, küçüklüğünden beri insanlardan ve toplumun kurallarından acayip korkuyor; sanki herkes bir rol yapıyor da kendisi bu rolü bir türlü beceremiyormuş gibi hissediyor. O da dışlanmamak ve bu korkusunu gizlemek için sürekli şakalar yapan, milleti güldüren bir "soytarı" maskesi takıyor ama bu maske içindeki o devasa boşluğu hiç kapatmıyor. Kitabın Japonca asıl adı zaten "İnsan Olmaya Hak Kazanamamış" demek, yani adam kendini insan saymıyor ve topluma o kadar yabancı ki, bu varoluşsal sancılardan ve suçluluk duygusundan kaçmak için alkole, uyuşturucuya, zararlı ilişkilere bulaşıp kendi sonunu kendi hazırlıyor. Olayları Yozo’nun geride bıraktığı üç gizli not defterinden, yani günlüklerinden okuyoruz; bu yüzden Dazai bize hiç ders vermeye falan çalışmadan, bir insanın dibe vuruşunu inanılmaz dürüst ve çıplak bir şekilde anlatıyor. Kitap boyunca aşırı karamsar ve depresif bir hava var, evet, ama insanın en gizli, kimseye söyleyemediği yalnızlığını ve zayıflıklarını bu kadar net anlatması bence bu kitabı evrensel bir başyapıt yapıyor. Sonuçta romanı bitirdiğinizde kafanızda direkt şu soru kalıyor: Gerçekten insanlığını kaybeden ve suçlu olan Yozo mu, yoksa ona hiç yardım etmeyip canavarlaşan toplumun kendisi mi?
Her şey geçip gidiyor.
Bu zaman kadar yaşadığım,soğuk bir cehennemi andıran sözde " insan" dünyasında tek gerçek şey bu
Her şey geçip gidiyor."
Bu cümleler gayet her şeyi özetliyor,hayat uzun ömürlü değil,bizlerde ölümsüz değiliz.
Hayatımda bu kadar akıcı,düşündüren ve insanlığa karşı böylesine öfke duyan bir karaktere rastlamadım.
Oba Yozo yaşadığı tüm hayatı 3 bölümden oluşan itiraf ile toplamış.
Pişmanlıklar,utanç yüklü hayat, ve acinasi duygular her şey var.
Sorgunası bir kitap.
Okunmaya kesinlikle değer.
●"... her zaman aynı insanları görürsek onları yaşamımızın bir parçası saymaya başlarız. Yaşamımızın bir parçası saydıkça da onlar bizim yaşamımızı değiştirmeye kalkışırlar. Bizi görmek istedikleri gibi değilsek; hoşnut olmazlar,canları sıkılır. Çünkü efendim; herkes bizim nasıl yaşamamız gerektiğini elifi elifine bildiğine inanır."
●"İster hayatımız, ister ekin tarlalarımız olsun, sahip olduğumuz şeyleri yitirmekten korkarız. Ama hayat hikayemizle dünya tarihinin aynı el tarafından yazılmış olduğunu anladığımız zaman,bunu anlar anlamaz, bu korku uçup gider."
●"Her zaman şimdide yaşamayı bilirsen mutlu bir insan olursun."
