Ah C... Satırlarda Oğuz Atay'ın Tutunamayanlar'ından bir karakterle yeniden karşılaşmış gibi hissetmek çok keyifliydi. Ama burada sıradanlığa çok vurgu vardı sanki. C, sıradan olmaktan öylesine kaçıyor ki, bu kez de uyumsuzluğu kendi içinde bir sıradanlığa dönüşüyor gibi. Yani seçtiği (seçmek zorunda kaldığı!) her şey bir yerde onu aynı sıradanlığa çekiyor. Belki de mesele tamamen kopmak ya da sürüye uymak değil; ikisi arasında bir denge kurabilmek. İnsan olarak, buhrana kapılmamak için gerektiğinde uyum sağlayabilmek de bir beceri bana göre. İlk sayfalarda "Ne oluyor yahu?" dediğim anlar oldu. Anlatım zaman zaman zorladı ama bireyin iç dünyasını anlatan kitapları sevdiğim gibi bu kitabı da çok sevdim. C'nin yaşadığı hayal kırıklıklarında üzüldüm; okurken birçok kez içimden "Ah canım insan..." demeden edemedim. Ve kitap bittiğinde ; Acaba güzel olan bulmak mı, yoksa aramak mı? Benim cevabım bulmak ama sanırım C için aramak..
