Bazı kitaplar vardır; ilk sayfalarında sizi biraz yorar, sanki hikayenin içine girmekte zorlanırsınız. Kendinizi "Acaba devam etmesem mi?" diye düşünürken bulursunuz. İşte İçimizdeki Şeytan da tam olarak böyle başlıyor. İlk başlarda biraz sıkan, ağır ilerleyen o tempo, sayfalar çevrilip hikaye ortalara doğru geldikçe yerini bambaşka bir büyüye bırakıyor. Özellikle Ömer ve Macide arasındaki o derin, karmaşık ama bir o kadar da insanı sarıp sarmalayan bağ ortaya çıktığında, kitabın atmosferi tamamen değişiyor. Romanı okurken elinizde olmadan derin bir iç çekiyorsunuz. Diyorsunuz ki: "Biri çıksa da Ömer’in Macide için söylediklerini bana da dese..." Ya da hayal kuruyorsunuz; öyle biri çıksa karşıma, Ömer’in o ruhu eriten, kelimeleri adeta birer şiire dönüştüren diliyle ben de onunla konuşabilsem... Sabahattin Ali, aşkın en saf, en çelişkili ve en yalın halini öyle güzel yaşatıyor ki, karakterlerin hissettiği o yoğun duygular doğrudan sizin de içinize işliyor. Tabii roman sadece romantik bir aşk hikayesinden ibaret değil. Adından da anlaşılacağı gibi, insanın kendi içindeki o karanlık tarafla, zaaflarıyla, bahaneleriyle ve toplumsal maskeleriyle yüzleşmesini anlatıyor. Ömer'in içsel çatışmaları, Macide'nin dik duruşu ve çevrenin yozlaşmışlığı muazzam bir dengede aktarılmış. Kelimenin tam anlamıyla ortalara doğru o güzel, o içli aşkı buram buram yaşatmaya başlayan bir başyapıt. Sonunu tabii ki anlatmıyorum, spoiler’a girer! :) Ama kesinlikle okumanızı, o satırların arasında kendinizi kaybetmenizi şiddetle tavsiye ederim.
