Bir zamanlar senin de soruların vardı Geceye bırakılmış ince, uzun sorular Herkes susmayı öğrenirken Sen, dünyanın yüzüne dikkatle bakardın Ben seni önce bir cümlede sevdim Sonra sustuğum her yerde büyüdün Adını anmadım uzun süre Çünkü bazı duygular Söylenince eksilir sanıyordum Bir gün ellerin geçti aklımdan Eski bir şarkı gibi Kırık ama tanıdık İşte o gün anladım İnsan en çok İçinde kalan şeylere dönüşüyor Sonra zaman oldu aramıza İnce, soğuk, uzun bir zaman Sen başka pencerelere baktın belki Ben hâlâ aynı masada Yarım kalmış cümleleri topluyordum Şimdi desen ki “Geçti.” İnanırım belki Ama bazı hislerin ömrü İnsanlarınkinden daha uzun sürüyor Ve ben hâlâ bilmiyorum Birini unutmak mı daha zor Yoksa bir zamanlar Mutlu olduğuna inanmış olmak mı… Yazan: Eva Başlıksız bir şiir...
