YAŞ
İnsan hep kitaplardaki gibi mi sanar gerçek hayatı, ya da gerçek hayattan kaçmak için okur o bütün kitapları? Sizce insan ne zaman anlar, hayatın kendisinin çok da anlamlı olmadığını; sistemin dayattığı bütün kalıplara girmemek gerektiğini; yaşın değil hissedilen ânın kıymetli olduğunu ve ne zaman farkına varar, insan, herkesin kendi yolu olduğu ve bu yolda yavaş ya da hızlı diye bir kavramın değil gerçek anlamın kendi yolculuğun geldiğini? Fikirler kıymetlidir (!) üstünde düşünüldü ise; cevaplar da mühimdir fikirler belirtilmişse.
1 Cevap
İnsan çoğu zaman kitapları, gerçek hayattan kaçmak için değil; gerçek hayatı anlamlandırabilmek için okur. Bazen bir roman, yıllarca yaşayarak öğrenemeyeceğimiz bir duyguyu birkaç sayfada hissettirir. Ama yine de kitaplar hayatın kendisi değildir; yalnızca ona tutulmuş aynalardır. Hayatın tek bir anlamı olmadığını ise çoğu insan belirli bir yaşta değil, belirli bir kırılma anında fark eder. Bir kayıp, bir hayal kırıklığı, büyük bir sevinç ya da derin bir yalnızlık. İşte o anlarda, toplumun çizdiği takvimle insanın iç dünyasının aynı hızda ilerlemediğini anlarız. O zaman başarıyı başkalarının ölçüleriyle değil, kendi vicdanımız ve huzurumuzla tartmaya başlarız. "Herkesin kendi yolu vardır." düşüncesine katılıyorum. Çünkü hayat bir yarış pisti değil; aynı manzaraya farklı patikalardan ulaşmaya çalışan insanların yolculuğudur. Kimi erken çiçek açar, kimi geç. Önemli olan başkasının hızına yetişmek değil, yürüdüğün yolun sana ait olmasıdır. Belki de insanın olgunlaşması, hayatın büyük cevaplarını bulduğunu sandığı anda değil; her insanın kendi sorusuyla yaşadığını fark ettiği anda başlar. Bu yüzden bazen en değerli cevaplar, yeni sorular doğuran cevaplardır.
