...

Hiç var olmamış olmak, hiçbir iz bırakmamak demektir. Sevinç de yoktur, acı da; bir gülümseme, bir dostluk, okunan bir kitap, kurulan bir cümle de hiç yaşanmamıştır. Var olup bir gün tamamen unutulmak ise yine de yaşamış olmayı içerir. Bir ağacın gölgesinde dinlenmek, birinin elini tutmak, bir şiir yazmak, gökyüzüne bakıp hayran kalmak... Bunlar unutulsa bile yaşanmış olmaktan vazgeçmez. Hafızalar silinse de yaşanmış anların değeri sırf başkaları hatırlıyor diye var olmaz. Belki de mesele hatırlanmak değil, yaşarken gerçekten var olabilmektir. Bunu tek cümleyle söyleseydim şöyle derdim: Hiç var olmamayı değil, bir gün unutulmayı seçerdim; çünkü bir an bile olsa yaşanmış bir hayat, hiç yazılmamış bir hikâyeden daha fazla anlam taşır.

Eva· 34 gün önce