Şu telaşlarım bir bitse diyorum. Belki uzaklara giderim. Çoktandır gitmek istediğim yollar var.
"İki hafta boyunca kitap okumak, yürüyüşe çıkmak, hayal kurmak, rahatsız edilmeden uzun uzun okumak, iki hafta boyunca telefonsuz ve radyosuz yaşamak, konuşmak zorunda olmamak, bir anlamda rahatsız edilmeden kendim olmak istiyordum." ~Stefan Zweig
"Sevgili kalbim! Neden hâlâ apartman boşluğunun Gün ışığı görmeyen penceresinde Kuş sesleri beklersin."
Ve zamanı geldiğinde, Rabbin sana kalbindekini verecek, seni hoşnut kılacak. Duhâ-5
Kafamın içi, cam kırıklarıyla dolu doktor. Bu nedenle beynimin her hareketinde, düşüncelerim acıyor. Anlıyor musun?" •Oğuz Atay
Boşverdim, anlatsam kim anlayacak.
Yalnızca çiçekler değil insanlar da solar
Ağlasam sesimi duyar mısınız, Mısralarımda; Dokunabilir misiniz, Göz yaşlarıma, ellerinizle? Bilmezdim şarkıların bu kadar güzel, Kelimelerinse kifayetsiz olduğunu Bu derde düşmeden önce. Bir yer var, biliyorum; Her şeyi söylemek mümkün; Epeyce yaklaşmışım, duyuyorum; Anlatamıyorum. •Orhan Veli Kanık
Elinden geleni yaptığında yine de olmuyorsa bazen oturup ağlamak gerekir.
Dün gece rüyamda yine seni gördüm. Uyandığıma pişman oldum. ~Nazım Hikmet
Bir kapıyı aralar gibi… Hiç bozulmadan duran bir akşama geri dönebilseydik mesela. Annemizin sesinin hâlâ evin içinde dolaştığı bir güne. Henüz vedaların bu kadar gerçek olmadığı bir zamana. Kahkahamızın içimize batmadığı, sarılmanın sıradan sayıldığı anlara… Sanırım insan en çok, geçip giderken kıymetini anlayamadığı zamanları özlüyor. Ve bazı anılar vardır; üzerinden yıllar geçse de zihinden değil, bedenden hatırlanır. Bir koku gelir, bir şarkı çalar, bir ışık düşer bir yere… Ve insan bir anda artık var olmayan bir ana geri döner. Belki de bu yüzden özlem, sadece birini değil; bir zaman hissini kaybetmektir. Çünkü bazı insanlar gidince, onlarla birlikte bir evin sesi, bir mevsimin anlamı, bir “eskiden” duygusu da gider. Ve insan bazen sadece şunu ister: Bir kez daha aynı masaya oturabilmeyi. Hiçbir şeyin henüz eksilmediği bir ana, kısacık da olsa dönebilmeyi…
Şu sıralar iki kişi var içimde. Biri herkesin yanında gülüp eğleniyor,diğeri sabahı zor ediyor…
Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim Şöyle diyebilirim: «Gece yıldızlardaydı Ve yıldızlar, maviydi, uzaklarda üşürler» Gökte gece yelinin söylediği türküler Bu gece en hüzünlü şiirleri yazabilirim Hem sevdim, hem sevildim, ya da o böyle söyler
Sen acıyı biriktirmeyi seversin Olric. Sen biriktirmeyi seversin… Hadi devam et şimdi, Kuru yaprakları… Deniz taşlarını… Gözyaşlarını... Sorulamamış soruları… Senden kalan sesleri… Yaşanamamış paylaşılmışlıkları… Birlikte harcamak üzere kalbinde biriktirilmiş zamanları ve hüznü… Ve özlemi biriktirmeye.
Ne yani! Hep mi uzaktan seveceğim seni.. Hiç mi beraber uyanmayacağız?
Gözlerim bulutlu birtanem İçim hâlâ senden umutlu Hangi bulut istemez ki toprağa değmek Hangi göz istemez ki seni görmek Gülme öyle uzaktan birtanem Göremem seni Gülüşlerini boşa harcama Yalın bir sevda değil bu bendeki Gözlerim bulutlu birtanem İçim hâlâ senden umutlu
Haykırsam şu mısralarda özledim diye Duyar gelir misin özledin diye Hasretinin tohumların ekili içimde Büyüdükçe büyüyor sen gelmedikçe"🤍
Gece yarısı mıdır? Yoksa sen yarası mı? Uyutmaz Bir saatim bir saatimi tutmaz inan ki Sokak lambasındadır hep gözüm Ne zaman o sönse Benim gözlerim kapanır Sana doğru döner biraz uyurum Kalkarım, buz kesmiştir hep sen yanım Üşürüm Kuşlar seni söyler her sabah Kanatlarında seni görürüm Sana mı gelirler? Yoksa senden mi? Aklım karışır Bir tuhaf olurum Gece yarısı mıdır? Yoksa sen yarası mı? Uyutmaz
Ne bir ten Ne bir neden Azer bülbül misali İLLEDE SEN..
Ben herşeyi hallederim dedim, ama saçlar döküldü, mide bulandı iştah kapandı uyumamaya başladım ve ben halledemiyorum.
ben hayatımda biri varsa yolda yürürken bile başım eğik yürürüm, gönülde biri varsa başkasına kör olur bu gözler.
