Semih

Her insan özgür olmak istediğini söyler. Gercekten de biz özgürlüğü ne pahasına olursa olsun ıstiyor muyuz? Özgür olmak uğruna refah ve konforlu bir hayat bırakılabilir mi?

Kan akıyor ve akacak, Fışkıracak petrol damarları, Annelerin kollarında çocuklar, Dökülecek son göz damlaları. Bir avuç toprak, bir kıta kan, Milyonlarca insan, iki düşman. Alışıldık sözler ve tonlarca yalan, Kazılacak mezar, çocuklar tarafından. Ebedi değil ne mal ne servet, Tüm sorun ilhak ve yenik adalet. Halk güçsüz ve ezilmişse şayet, Başaracak çocuklar son umut: gelecek. Kendi şiirim

İşidin ey yarenler aşk bir güneşe benzer Aşık olmayan gönül misal-i taşa benzer

Bir yaz günü donuyorum yüreklerden, Beklemek amansız, vefasız gönüllerden. Çiledir hatıralar, hatırlanmayı bilmezken, Telefonum çalmıyor artık nedendir, neden? Hesaplarımın hepsi yanılttı beni. Yoksa kalır mıydım bu kadar geri? İlerledi herkes; unuttu beni. Ağlamıyor gözlerim bu suskunluk neden? Bir tek canım kaldı, benden içeri, Bekler oldum bir dost gibi. Götürdü hatıralar beni geri, Ecel de unutur mu göçenler gibi? Kendi şiirim

Bir anlamı olmalıydı yaşamanın Yenen ilk elmanın, yusuf u züleyhanın Bir kilden başlayan bu maceranın Bir anlam, gözyaşlarımı manidar kılacak. Sanardım ki bulutlardır, yağmur yağdıran Yerdeki ekin, karnımı doyuran Akarken, damarlarımda çılgın kan Farkına vardım: ne kadar yanılmışım. Bir yanılgı, aramak kâinatta seni. Sığdırmak seni lenslere, kırılgan merceklere Olympus'ta, Kola'da aramak seni Oysa bana şahdamarımdan daha yakınmışsın. Kendi şiirim

Gözlerinden bir kadeh aldım, Her yudumda Yaradana vardım Aklım sarhoş, kalbine daldım Kalbinde sevginin tadına baktım. Yanmak bilmeyen korkar ateşten Aşık pervanedir kalbi güzelden Su geçer mi sensiz bedenden Azap olur mu mesafeler, severken. Bir inşirah verir elbet Yaradan Kaderimizi yazar aynı yara'dan Yolumu geçirir güzel yardan Bir inşirah verir, güzeli Yaradan. Kendi şiirim. Güzel sevgilime🤍