Kendine yaslanmak diye bir yer var, taşı da ben tuğlası da.
Yorum yap
24
Mümkün olan tek bir direniş vardı; Dünyayı ciddiye almamak. •Milan Kundera
Kendine yaslanmak diye bir yer var, taşı da ben tuğlası da.
İnsan sınanmadığı acının bülbülü, Sınandığı acının dilsizidir.
Ne zaman kendim için en iyi olanı seçsem suçlu hissettirmek istediler.
"Çok empati kuruyorsunuz başkomiserim," dedi samimi bir tavırla. "Ne dünya bu kadar hassasiyeti kaldırır ne insanlar bu kadar inceliği. Hakikat çok daha basittir, çok daha acımasız."" ~Ahmet Ümit
"İnsanın durulduğu zamanlar da olur, yorulduğu zamanlar da. Ama ömrü tüketen kırıldığı zamanlardır."
Belki de bildiğim sonlardan kaçıyorum; Kimi sever gibi olursam.
Bir şey seçebilseydim unutmayı seçerdim. Yanlış tercihleri, "boşa harcanan emekleri" ve acıdan başka birşey vermeyenleri.
Çabaladığım her şeyin enkazında kalıyorum.
Bendeki yorgunluğu bağışla; bir yol derdinde eskidim, yolda bile değil.
Bazı hikayeler yarım kalır. Ne güle güle giden olur, ne hoşça kalan.
Hayaller kurmakla meşguldüm. Tuhaftı, bu hayaller geleceğe yönelik değildi; geçmişi onarmaya çalışıyorlardı."
Terbiye edemediği acıyı, tahliye etmeli insan. Mutluluk bazen vazgeçmekten geçer.
Yok. Bitmeyen geceler, olmayan sabahlar yüzünden değil.. Çaresizliğimdendir bu gönül yorgunluğu.. Kırılsam, kırıldım diyememekten, sevgiyi umutsuzca beklemektendir. Hayırlarıma dur demekten yorulmaktandır...
Güvendiğim dağlara kar yağmış falan değil. Derinden bir düşkırıklığı benimkisi.
İnsan bu dünyada hakkını alamamakla ve umduğunu bulamamakla nam salmıştır zaten.
Bazı evlere ve insanlara dönülmez.
bir diziyi izliyor.
"Dünya bensiz de dünyaydı darılmadım."
Yorgunluk her zaman bedende olmaz; Bazen insanın, hevesi yorulur. Umudu yorulur.. Sabrı yorulur...
İnsan insandan vazgeçmez. Vazgeçilen şey, insana yüklenen anlamdır. Gözle değil, kalple çizilmiş bir resimdir o; Silinince yüz değil, bakış değişir. Birini bırakmak sandığımız şey Aslında kendi yanılgımızdan geri çekilmektir. Çünkü giden kişi çoğu zaman yerindedir, Giden, ona verdiğimiz fazlalıktır. İnsan der ki sonra, “Farkın yokmuş kimseden…” Bunu karşısındakine değil, Kendi körlüğüne söyler. “Ben farklı bakmışım bilmeden…” İşte en ağır cümle budur. Ne sevgi eksilmiş olur aslında, Ne de insan. Sadece yüklenen mana Taşıyamayacağı bir yerden indirilmiştir. O yüzden bazı vedalar sessizdir. Çünkü ortada terk edilecek biri yoktur; Sadece yanlış anlaşılan bir hayal Usulca bırakılır. ~Farkın Yokmuş Kimseden/Okan Sancakdar