Bir zamanlar yüregini dolduran yoğun duygularla etrafta dolaşan, her adımda önünde cennetin kapıları açılan, tüm dünyayı sevgiyle kucaklayabilen yüreği olan ben değil miydim? İşte o yürek ölü artık , coşkun sevinçler çağıldamıyor artık yüregimde
"Hani bir söz vardı ya; insan ruhunu yitirdikten sonra dünyalar onun olsa neye yarar. Öyle miydi o söz?"
Benim de sözlerimle seni kırdığım çok oldu, ama sonrasında bunu daima anlardım, canım acırdı,ancak kendime hâkim olamaz, sözcüklerin ağzımdan çıkmasını engelleyemezdim, onları daha söylerken pişman olurdum. Ama sen sözcüklerle kolayca hücuma geçerdin, ne söylerken ne de sonrasinda birilerine acırdın, insan senin karşında tümüyle savunmasız kalırdı.
Karanlık sözler yazıyorum hayatım hakkında öyle yoruldum ki yoruldum dünyayı tanımaktan saçlarım çok yoruldu gençlik uykularımda acılar çekebilecek yaşa geldiğim zaman acıyla uğraşacak yerlerimi yok ettim. Ve şimdi birçok sayfasını atlayarak bitirdiğim kitabın başından başlayabilirim.
Resulullah çok şanslı bir insan annesi öldüğünde o küçücüktü; benim annem öldüğünde ben küçücük değildim, zaten şanslı birisi de değilimdir, filmlerim iş yapmaz. annem daha yeni öldü fazla uzaklaşmış olamaz! olamaz dedim annem son nefesini alıp da vermeyince verse de ben alsam onu, içim ferahlasa, siz de görseniz Resulullah tutsa annemin elinden birlikte geçseler çölü nasıl olsa Resulullah da ölü annem de ölü.
-Fakat, allah kahretsin, insan anlatmak istiyor albayım; böyle budalaca bir özleme kapılıyor. bir yandan da hiç konuşmak istemiyor. tıpkı oyunlardaki gibi çelişik duyguların altında eziliyor. fakat benim de sevmeye hakkım yok mu albayım? -Yok. - Peki albayım. ben de susarım o zaman. gecekondumda oturur, anlaşılmayı beklerim. Fakat albayım, adresimi bilmeden beni nasıl bulup anlayacaklar? Sorarım size: nasıl? Kim bilecek benim insanlardan kaçtığımı? Ben ölmek istiyorum sayın albayım, ölmek. Bir yandan da göz ucuyla ölümümün nasıl karşılanacağını seyretmek istiyorum. Tehlikeli oyunlar oynamak istiyor insan; bir yandan da kılına zarar gelsin istemiyor. Küçük oyunlar istemiyorum albayım.
" Öyle bir gün geliyor ki, insan olması gerektiği yerde olmak istiyor. Ama kimi kez yaşamak için ,intihar etmekten daha çok cesaret gerekiyor."
Aydım yarı gecede, Neron, çocuk kitaplarında çirkin bir surat, Ve Sezarsa, bir ad, yıkıntılarda. Ama hançer taşı sanki Koca Kartaca! Hani, kibrit suyu vermişlerdi üstüne Bak nasıl alıyor, yigit, Binlerce yıl da sonra Alıyor yesil.
Bulanık çıkmış fotoğraflar gibiydim, görünümsüz Yalnızdım, karışıktım Beni tanıyan kimseler yoktu Hiç yoktu İçime kapanıktım Büyük ağaçların altında Havuzun kırık taşları arasında Bilmezdim mutluluk nedir Bilemezdim...
Ben hasta bir adamım... Kötü bir adamım. Suratsız bir adamım ben...
"Benim hiç gönlümü almadılar. Ben hep kendi kendime bir köşede affettim herkesi."
Boynundaki o cumartesi kokusu Nerden geldi, nerden sızdı yalnızlığıma Sana baktıkça içimden koşmak geliyor...
"Yalnızca yürümek istiyorum boğazıma böğürtlenler doldurarak çok görme dünya haritama bir çizgi daha eklemek mersin - ankara - ayvalık yok ki başka "
Korkuyorum. Hayattan veya ölümden veya hiçlikten değil,hiç var olmamış gibi o ışığı harcamış olmaktan korkuyorum.
Bunca yıl sönmemiş umudum. Nisan değilse mayıs , perşembe değilse pazar...
Cesur ve onurlu diyecekler, halbuki suskun ve kederliyim.
