Yildiz Bulut

Sahi kimin için atıyor bu yüreğimiz...

Aklım ve kalbim arasında sıkışmış kalmışım hangisi seçersem gene kaybeden ben olucam...

Bugün bir yıldız kaydı. Belki de ilk defa bir dilek tutmak istedim. Neden tuttuğumu da bilmiyorum. Çünkü yıldızlar intihar eder derler. Peki, neden intihar eden bir yıldızın ardından dilek tutuyorum ki? Belki yanlıştı, belki de doğru… Ama son bir kez, sadece kendim için bir dilek tuttum. Her şey en başa dönsün istedim. Hiç kalbim kırılmamış, hiçbir şey yaşanmamış, hiçbir şey içimde iz bırakmamış gibi bir hayat diledim kendime. Ama olmayacağını bile bile tuttum o dileği. Çünkü biliyorum… Olmayacak. Belki de dilek tutmanın en acı tarafı buydu: Gerçekleşmeyeceğini bildiğin bir şeyi, son bir umutla gökyüzüne emanet etmek. Yine de tuttum dileğimi. Sadece kendim için. Ve belki de ilk defa, gerçekleşmesini değil, gerçekleşyeceğini kabul etmeyi diledim.

Ve ben girdim son kumarida kaybettim ve artık hiç bir şey umrumda değil...

Kollarımda kurumuş kırmız bir demek gül, parmaklarım arasında son bir sigara..

Yazık, çok yazık ... Kör bahçıvanın bahçesinde açan goncaya.

Gerçek bir ölüm seni bir kere, ölü bir umut ise her gün öldürür...

Ve onun gözleri bir günbatımı kadar şehaneydi benim için...

ve bütün bu karmaşanın ortasında, bir teknenin suya çizdiği sakin bir iz gibi, herkes kendi hikâyesini taşır bu kalabalıkta..

Özledim belki bilmesen bile ama özledim her zerrema kadar seni....