Yasin tuncay

Kaybettiğim şeyin peşine düşersem, sonum olur çünkü unutmak o kadar kolay mı sanıyorsun,ne önemi var ,ruhumu bu sıktıktan sonra daha ne yapmamı bekliyorsun ki ..!

Şimdi bana anlatacağın o kadar şeyi merak edip onun hayalleriyle ölüyorum,algım sen oldun mu diye ruhum başka birini tanımaz oldu, herkesten bir sen arıyorum ama yanlışın farkına varmış bir ceylan gibi kaçıyorum ,seni bulamıyorum ,sessiz ol ve ruhunun şırıtılı tozunu bana üfle, seni bulacağıma söz ver ...

Şuan sessiz değilim bir kuşun çığlığı gibi haykırıyorum ama anlayan öttüğümü sanıyor,insan acıları gerçeği söyler güzel sözü değil çünkü yaşayan bilir ki, güzel bir sözün bile bir acı kahvesi var diye ...

Doyumsuzum yazmaya belki de görmek belki de içimdeki her şeyi dökmek istiyorum insanın içine ama anlayacakları çok iyi ya da anlamsız bir ifade sadece yaşatmak istemiştim o kara yürekte...

Üzerime düşen sadece insanları anlamaktı ama sanırım artık çok farklı bir evrede , mutluluk nedir değil de insan insanı neden anlamıyora geliyor, isteklerimiz günlerimiz farklı bişey herkes aynı şeyi yaşamış değil herkesin farklı bir hayatı ve çizgileri vardır ya bizim o çizgiye nasıl yaklaştığımız orası muamma değil midir,belki de önemli olan gerçeği veya doğruyu anlatmak değildir ,ilk önce insanı anlamanın ve insan olmanın farkında olmaktır , hiçbir zaman insani duygulardan ayrılmayacağıma söz vermiştim ,hayat böyle güzel diyorum ve böyle de başaracağız,sevgi mutlak güçtür ve her şeyi de açar, önemli olan yansıtmaktır

Üzgünüm ruhumun eşsiz incisi seni bulamadım , artık ben, ben olamadım, avuttum kendimi seni bulunca yanına geleceğim diye, kendimi kandırdım, seni görünce kaçtım oysaki söyleceğim birçok şey bağlanmıştı,1-2 sözcüğe...