-Ama bazen en uzun vedalar, hiç söylenmeyen sözlerde saklıdır.

Ama öylesine bir veda değil bu her seferinde tekrarlansada bir öncekinden daha çok acı veriyor kalbime anlamıyor musun? Her veda bir kopuş her veda bir parça götürüyor ardında parçalar arasında kan döküyor yüreğim...

Belki de vedalar kavuşmak için değildir, bazıları yalnızca eksilmeyi öğretir insana.

Sen gidersin, ben ardında bıraktığın sessizliğe sarılırım. Bir daha dönmeyeceğini bilmeden değil, dönsen bile artık hiçbir şeyin eskisi gibi olmayacağını bilerek beklerim.

Ve şimdi git… Karanlık çöküyor. Ama bil ki bu kez vedamız senin gidişinle değil, benim içimde kalan son “kal” sözüyle bitecek.

Çünkü bazı vedalar söylenmez; insanın içinde bir ömür susar.

Şiire son noktayı getirdim. Kapanışı yapdım