GönderiSENİN ADIN BEN Senin adın… Gece, şehrin bütün ışıklarını söndürdüğünde bir tek sen kalıyorsun içimde. Sanki bütün yollar aynı yaraya çıkıyor. Ben, hayatın kıyısında unutulmuş bir adamım; cebimde yarım kalmış cümleler, gözlerimde dönülmemiş istasyonlar. Ne zaman kendime yaklaşsam sen çıkıyorsun karşıma. Dert çukuruna benzer gözlerin… İçine bakan kendi karanlığını görüyor. Ben gördüm. Ve o günden sonra dünyanın bütün anlamlarını senin yüzünde aradım. Sende öğrendim susmayı, sende öğrendim beklemeyi, sende öğrendim bir insanın, başka bir insanda nasıl kaybolduğunu. Senin adın, kabuk tutmuş yaralarımda yeniden kanayan bir harf. Dokunsam acıyor, uzak dursam büyüyor. Bazen ölüm bile daha kolay geliyor insana; çünkü ölüm bir kere alıyor insanı, sen ise her gün biraz daha eksiltiyorsun. Bir akşamüstü… Gökyüzü kurşun renginde, sokaklar ıslak, şehir suskun. Ben bir kaldırımın kenarında kendime bakıyorum. Ve anlıyorum: Seni sevmek, sana kavuşmak değildi. Seni sevmek, kendi içimde sana ayrılmış bir uçurum taşımaktı. Şimdi bütün aynalar yüzümü değil, seni gösteriyor. Bütün yollar sana çıkıyor. Bütün suskunlukların sen diye bir yankısı var. Ve ben, yıllardır kendim sandığım adamın aslında senden kalan bir parça olduğunu anlıyorum. Senin adın… Ben.
