Balkondasın; dizlerini kendine çekmiş, ağrıyan başını da yaslamışsın, öylece gökyüzünü izliyorsun. Kabullenmişsin geçmeyeceğini; farkındasın artık bu olanların ne kadar can yaktığının. Elinden hiçbir şeyin gelmemesine mi kızıyorsun, yoksa canını yakmalarına izin verdiğin için kendine mi? ​Arabalar, insanlar geçiyor balkonun önünden. Şarkılar değişiyor, hiçbirini fark etmiyorsun. Çok dalgınsın; az önce bir yıldız kaydı, fark etmedin. Anlam veremediğin bir yorgunluk ele geçirmiş seni, üşüdüğünü hissetmiyorsun. Ah küçük, güzel kızım; bu böyle nereye kadar?