Geçen böyle bir söz okudum; "Insan hiçbir şeyle gelir, her şeyin peşine düşer, sonra her şeyi bırakıp hiçbir şeyle gider." Uzun uzun düşündürdü beni. Bir ömrün özeti gibiydi sanki bu cümle. Başlangıçta tertemiz, hafif ve beklentisiz gelen insanın zamanla ne çok şeye tutunduğunu, ne çok yükü "gerekli" sandığını hatırlattı. Hayat ilerledikçe peşine düştüklerimiz epey artıyor. Eşyalar, unvanlar, kırgınlıklar, hayaller. Bazıları ihtiyaç, bazıları ise sadece oyalanma. Oysa kalbi hafifleten, yolu sakinleştiren şeyler çoğu zaman bunlar olmuyor. Ne topladıklarımız bizimle geliyor ne de uğruna yıprandıklarımız. Geriye kalan sadece nasıl yaşadığımız, kalbimizi neyle doldurduğumuz ve kimlerin hayatına sessizce dokunduğumuz...