İçimde adını koyamadığım bir hüzün var. Ne kadar sustursam da sesini, her gece yeniden yanıma oturuyor. Ne yapmam gerektiğini bilmiyorum. Belki de tek istediğim, birinin usulca omzuma dokunup "Artık düşünme... Hadi uyu, biraz dinlen." demesi. Nasıl geçer bu ruh hâli, bilmiyorum. Nasıl yeniden iyi olunur, onu da unuttum sanki. Oysa ben sadece iyi olmak istiyorum. Ağlamak istiyorum; ama gözyaşlarım bile yorgun benden. İçimde birikenler, dışarı çıkacak yolu bulamıyor. Artık sadece uyumak, biraz olsun dinlenmek istiyorum. Ve bir sesin bana, "Yalnız değilsin." demesini... Çünkü bazen insanın en büyük sessizliği, kimsenin duymadığı yardım çığlığıdır. Lütfen... Biri sesimi duysun. Yanımda olsun. Çünkü bu gece, yalnız kalmak istemiyorum. E.B