Aynı Gölge Bir yüz geçti önümden, rüzgâr durdu sanki. Kalbim, yıllardır unuttuğunu sandığım bir sessizliği yeniden ezberledi. Adını koyamadığım bir ürperti parmak uçlarıma kadar yürüdü. Ne kaçabildim zamandan, ne de bakabildim gökyüzüne. Oysa ben, yaralar kabuk bağlayınca geçti sanmıştım her şeyi. Meğer bazı kapılar yalnızca kapanmayı öğrenirmiş, kilitlenmeyi değil. İçimde küçücük bir ses bir köşeye sinip sustu. Yıllar büyümüş, ben büyümüşüm; ama o sessizlik hiç yaş almamış. Kimse anlamadı. Ben de anlatmadım. Çünkü bazı acılar kelimelere değdiği an yeniden can bulur. Yoluma devam ettim, ama gölgem benden birkaç adım geride kaldı. Belki de ilk kez fark ettim; insan bazen birini değil, bir hissi yeniden görür. Ve o gün, en çok da aynalara baktığımda gözlerimin içindeki çocuğu özledim.