Kuyucaklı Yusuf benim için hem etkileyici hem de biraz ağır ilerleyen bir kitap oldu. Hikâye çok hızlı olaylarla dolu değil, daha çok karakterlerin iç dünyasına ve yaşadıkları hayata odaklanıyor. Yusuf’un küçük yaşta yaşadığı kayıplar ve sonrasında yeni bir aileye dahil olması ilk başta umut verici gibi görünse de, zamanla hayatın adaletli olmadığını sert bir şekilde gösteriyor. Özellikle Yusuf’un çok az konuşması ama içten içe her şeyi derinden yaşaması bana çok gerçekçi geldi, sanki bazı insanlar duygularını kelimelerle değil de davranışlarıyla anlatıyor gibi. Kitapta en dikkat çekici şeylerden biri de çevresindeki insanların tutumu. Bazı karakterler çok bencil ve çıkarcı davranırken, Yusuf bunun tam tersine sessiz ama güçlü bir duruş sergiliyor. Bu zıtlık da hikâyeyi daha çarpıcı yapıyor. Bazen okurken “keşke böyle olmasaydı” dedirten sahneler oluyor ama bu da kitabın gerçekçiliğini artırıyor. Yani tamamen süslü bir hikâye değil, hayatın sert tarafını gösteren bir anlatım var. Genel olarak kitap beni hem düşündürdü hem de duygusal olarak biraz yordu diyebilirim. Özellikle adalet, güç ve yalnızlık temaları aklımda kaldı.
