Sürekli yorgun hissediyorsan, sürekli içinde bir kasvet varsa, sürekli neşeli olamıyorsan belki de bunu kendi kişiliğine yüklemeden önce çevrene bakman gerekiyor. Çünkü bazen üzgün, yetersiz ya da yorgun değilsindir; sadece yanlış insanların etrafındasındır.
:) Tak tak tak
Ortaylı, Atatürk’ü yalnızca bir komutan olarak değil; çağının ruhunu okuyabilen, insan psikolojisini anlayabilen ve devlet aklını askeri disiplinle birleştirebilen bir lider olarak ele alıyor. Kitabın en güçlü tarafı, Atatürk’ü ulaşılmaz bir heykel gibi değil; yorulan, düşünen, öfkelenen ama her şartta sorumluluk alan bir insan olarak anlatabilmesi ve Atatürk’ün okumaya ve kendini geliştirmeye olan bağlılığı oldu. Çünkü çoğu insan onu sadece asker tarafıyla biliyor. Oysa kitap boyunca görüyorsunuz ki, onun gücü sadece cephede değil; düşüncelerinde, ileri görüşünde ve insanları anlayabilmesinde de yatıyor. Özellikle memleketin en zor zamanlarında bile umudunu kaybetmemesi insanı etkiliyor. İlber Ortaylı’nın dili zaman zaman sohbet havasına kayıyor. Akademik bir tarih metninden çok, bilgili bir hocanın karşısında oturup onu dinliyormuş hissi veriyor. Bu yönüyle kitap oldukça akıcı. Ancak bazı bölümlerde kaynak yoğunluğu ve detaylı analiz isteyenler için yüzeysel kalabilir. Mesleğim gereği çok yaraya dokundum. Kimisinin kanamasını durdurabildim, kimisini ise sadece son nefesinde yalnız bırakmamaya çalıştım. İnsan böyle zamanlarda hayatı başka görüyor. Toprağın değerini de, bayrağın ağırlığını da daha derinden hissediyor. İşte Atatürk’ün neden hâlâ bu milletin omurgası olduğunu o zaman daha iyi anlıyorsun. Çünkü bu ülke kolay kurulmadı. Bir harita çizilerek değil; yorgun, aç ama vazgeçmeyen insanların iradesiyle kuruldu. Kitabın son sayfasını kapattığımda aklımda tek bir düşünce kaldı: Bazı insanlar sadece yaşadıkları dönemi değil, kendilerinden sonra gelecek insanların omurgasını da şekillendiriyor. Atatürk de bu milletin omurgasını yeniden kuran adamlardan biriydi.
bir kitabı okudu.
Merhaba, buralarda yeniyim 👋🏻
Nasuh Bekir Kifidia'ya üye oldu
