5N1K Gözüyle Kur'an'a Yolculuk

Prof. Dr. Şaban Şimşek

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Yıl iki bin on yedi... Güneşli bir ilkbahar sabahındayım. Nedendir bilmiyorum, bir düşünce aldı götürdü beni benden: “Eee! Artık, yaşın kemâle erdi. Tamam, tıp doktorusun, hocasın, meşguliyetin fazla; hasta bakıyor, ameliyat yapıyor, asistanlarına, öğrencilerine bir şeyler katmaya, bu bağlamda pek çok şeyi öğrenmeye, öğretmeye çalışıyorsun ama ya inanç dünyan? Mesela, dinin asıl kaynağı olan Kur’ân? Sana ne anlatıyor, içeriği hakkında ne biliyorsun yahut öğrenmek için ne yapıyor, ne kadar çaba harcıyorsun?” Cevabı neredeyse kocaman bir “hiç” idi bu soruların! İçim burkuldu, fena oldum; kendimi külliyen ziyanda hissettim! Evet, Müslüman bir ailenin çocuğu olarak imanın şartlarını (peşinen!) kabul etmiş ve bu taklidi iman ile hasbelkader o günlere kadar gelmiştim ama “Ya Rab! Ben ilâhî mesajını okudum, sana ve Kur’ân’a artık manasını bilerek inanıyorum” diyememiş, yani tahkiki iman’a geçememiştim, yazık! Elinizdeki kitap işte bu dehşetengiz sorunun beni titretip kendime getirmesiyle başlayan çabalarımın ikinci ve naçizane başımın tacı olan son ürünüdür. Birincisi, “Kur’ân’ı Kur’ân’la Anlamak” adlı kitabım idi. Uzmanlığım olmayan bir alanda, işin temelinden başlayarak iki buçuk yıllık çok zorlu bir çalışmayla vücuda getirmiş olduğum bu eser, günümüzde hemen her çevre tarafından üzerinde çok konuşulan 41 farklı konuyu ilgili Kur’ân âyetleriyle açıklıyor ve her birinin sonunda, onlardan aldığım “kıssadan hisseyi” dile getiriyordu. Bunun için pek çok meal ve tefsirden yaklaşık sekiz yüz âyeti terkip etmiştim. Lâkin geride daha binlercesi vardı! Bunu düşününce anladım ki tamamını bilmeden, aralarında muhtemel bağlantıları kurmadan (siyak u sibak (*) , atıflar!) esası kavramak, Kur’ân’ın geneline matuf (yönelik!) kapsayıcı bir değerlendirme yapmak ve onlardan ruhuma gıda, hayatıma rehber olacak bir sonuç (mânâ!) çıkarmak mümkün olmayacaktı! Bu arada tefsircilerin, “Kur’ân’ı anlamada, açık- lamada, yorumlamada birinci prensip, bütünü görmeden parçadan yola çıkarak hüküm vermemektir” dediğini de öğrenmiştim!