Secde Et ve Yaklaş

Necmettin Şahinler

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Secde, kulluğun en temel şeklidir ve insânın Allah karşısındaki hiçliğini/mahviyetini ifâde eden en anlamlı tavırdır. Secde, kıyâm edip rükûya eğildikten sonra gittikçe küçülerek kendini Allah’a verişin/fenânın en son basamağıdır. Secde, bir aşk ve yakınlık makâmıdır. Başka bir ifâde ile secde, insânın en değerli duyuları kendinde toplayan yüzünü/vechini, Allah’a teslimiyetin, şükrün, sevgi ve saygının en ileri aşaması olarak yere koymasıdır. Secde “ Yalnız sana kulluk eder, yalnız senden yardım dileriz ” âyetinin tecellî ettiği bir tevhîd eylemidir. Secde, bedenen alçalırken rûhen yükselmenin yani bir anlamda “ mi‘râc ”ın başlangıç noktasıdır. Secde, “ yok ”luğun farkındalığıdır ve Allah ile kul arasında perdenin kalktığı andır. Secde insânın kendi varlığının bir vehim olduğunun idrâki ve yalnızca Allah esmâsının var olduğunun itirafıdır. Secde, “ Ezelî Ahd ”e yani “ Elest Bezmi ”ne geri dönmenin adıdır. Secde, yeryüzünü bize mescid kılan Allah ile bütünleşmek, “ Sâcid, Mescûd, Secde ”, bir olmaktır. Namazın secdesi alnı yere koymak, gönlün secdesi ise hep Allah ile olmaktır. Secde, gece boyunca kendini Allah’a adayanların ve Rabblerinin rahmetini dileyenlerin alâmetidir. Secde, “ bilenlerle bilmeyenlerin bir olmayacağının ” işâretidir. Secde, kişinin “ kendi kadrini ” bilmesidir. Secde, “ Ahsen-i takvîm ”, yani en güzel kıvamda yaratılmış olan insânın, kendi derûnundaki bu özellikleri keşfetmesidir. Secde, Hz. Peygamber’in “ el-Fakru fahrî ” yani “ Fakirlik övüncümdür ” şeklindeki kutlu sözünün sırrına ermektir. Kısaca secde, ancak secde edenlerin yaşayacağı bir yakınlıktır. Secdelerini “ Ubûdiyyet mertebesinde, ulûhiyyeti idrâke ” dönüştürenlere selâm olsun…