Düşünüyorum, Öyleyse Müslümanım

Ramazan Musluoğlu

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

İnsan, yalnızca düşündüğü için mi vardır? Ya düşüncesi, varlığının asıl sahibini unutmuşsa? Ya akıl, kendisini hakikatin ölçüsü kabul etmiş; kalbi susturmuş, ruhu gurbete göndermişse? Öyleyse düşünmek, insanı hakikate ulaştıran bir yol mudur? Yoksa kendi zihninin dehlizlerinde kaybolmasına sebep olan bir zan mı? Düşünmek, yalnızca aklın işi değildir. Akıl mühimdir ama mutlak değildir. İnsanı belli bir yere kadar taşır. Ötesinde kalbin basireti ve şahitliği gerekir. Aklın dizginlerini nefis tuttuğunda, düşünce insanı kibre götürür. Dizginler vahyin terbiyesinde olduğunda ise akıl, hikmetin hizmetkarı olur. O halde düşünmek; aklın sorgusu, kalbin tasdiki ve ruhun şahitliğidir. Bu sebeptendir ki bazen bir ömür, tek bir hakikati anlayabilmek için düşünür. Akıl yok değil; lakin hudutsuz olduğu vehimdir. Kalp, heveslerin oyuncağı değil; hakikati idrak etmeye taliptir. Ruh ise bedene mahkum edilmiş değil; aslına dönmek için çırpınan bir emanetin sahibidir. Çağ, insana düşünmeyi öğrettiğini iddia etti. Mamafih, neyi düşüneceğini kendisi belirledi. Akla hürriyet vadederken, aklı görünmeyen zincirlerle bağladı. Kalbi bir et parçasına, ruhu ise ispat edilemeyen bir bilinmezliğe indirgedi. Ona var olmayı anlattı fakat ne için var olduğunu söylemedi. Cevapları çoğalttı, sorular azalttı. Bilgiyi yüceltti, hikmetin üstünü örttü. İnsan, yaşadığı çağın içerisinde kendi sesini kaybetmeye başladığında, hakikati de başkalarının cümlelerinde arar. Oysa hakikat, alkışların yükseldiği meydanlarda değil, vicdanın susturulamadığı yerde bulunur. Zira doğru, kalabalıkları aşan bir ölçüdür. İnsan, düşündüğü kadar vardır. Lakin düşünmekte başlı başına bir gaye değildir. Zira düşünce, hakikate ulaştırmıyorsa yalnızca zihni yorar. Akıl, kalpten ayrıldığında kibri doğurur; kalp akıldan ayrıldığında ise yönünü kaybeder. Hakikat ise ikisinin birlikte secde ettiği yerdedir. Dünya, bütünüyle terk edilecek bir yer değildir. Dünya, Hiç’e satılacak bir pazardır. Hiç olmak, varlığını gerçek sahibine nispet ederek var olmaktır. Nefsini büyüterek küçülmek değil, nefsinden geçerek yücelmektir. Aşk, bu kitabın yalnızca bir kelimesi değil; bütün kelimelerin yöneldiği manadır. Dertten evvel derman arayanın değil, derdi kazanarak dermanın kıymetini bilenin nasibidir. İnsanı dünyadan kaçıran bir sarhoşluk değil; dünyada dimdik tutan bir şuurdur. Bu eser, yalnızca gönlün tenhasına çekilmeye çağırmıyor. O tenhada bulduğun hakikatle, halkın arasına dönmeye davet ediyor. Çünkü kendi gönlünü imar edip, halkın harabesine sırt çevirmek, kamil bir yolculuk değildir. Hak ile olmak, halktan firar etmek değil; halka, Hak nazarıyla bakabilmektir. Kendin için istediğin dirilişi, bir millet için de istemektir. Bundandır ki bu eser, ferdi muhasebenin yanında bir cemiyet muhasebesidir. Gayemiz, modernitenin insanı nasıl tek tipleştirdiğini, yenilik adı altında geçmişini nasıl değersizleştirdiğini, kimliğini yitiren insanın kendisine biçilen her kaftanı nasıl kabullendiğini sorgulatmaktır. Sosyal medyanın gürültüsünde; bilginin nasıl zırvaya, şahsiyetin nasıl gösteriye, fikrin nasıl birkaç saniyelik görüntülere dönüştüğünü göstermektir. İnsanları kitapların sükutundan koparıp, ekranların hengamesine mahkûm eden bu çağın karşısına; ilmi, irfanı, edebi ve hikmeti çıkarmaktır. Çünkü insanın her yeniyi kabul etmesi, gelişmek değildir. Tarih, kim olduğumuzu hatırlatan bir aynadır. Sultan Abdülhamid’in siyaseti; Filistin’in yarası, Siyonizm’in asırlara yayılan çarkı ve bir milletin yeniden ayağa kalkma mesuliyeti; bu aynanın farklı yüzleridir. Mesele; geçmişi kuru bir övgüyle anmak değil, geçmişte gösterilen duruşun bugünkü gönlümüzde bir karşılığının bulunup bulunmadığını sorgulamaktır. Zira, ecdadın şanıyla övünmek kolaydır. O şanı gerektiren yükü taşımak ise pek çetindir. Bir davanın mirasçısı olduğunu söylemek yetmez; o davanın derdiyle dertlenmek gerekir. Yetimin gözyaşından rahatsız olmayanın, mücahidin duruşunu anlaması mümkün değildir. Kişinin gölgesinde merhamet yoksa, ışığından bahsetmesi beyhudedir. En büyük yalnızlık, insanın kalabalıklar içinde yalnız kalması değildir; kendi hakikatinden uzak düşmesidir. En büyük esaret ise zincirlerle bağlanmak değildir; nefsinin arzularını hürriyet zannetmektir. Gayemiz, kalbin üzerinde biriken pası ve ruhun unuttuğu ahdi hatırlatmaktır. Belki bazı cümleler seni rahatsız edecek belki de uzun zamandır zihninde susturduğun sorular yeniden dile gelecektir. İşte o vakit kitabın maksadı yerine ulaşmış olacaktır. Çünkü hakikat arayan kimse, önce konforunu terk eder. Rahatını bozmayan bir düşünce, insanı değiştiremez. Değiştirmeyen bilgi ise yalnızca hafızada taşınan bir yüktür. Hikmet ise insanın omzuna değil, kalbine yerleşir. Öyleyse kaldır başını dünyanın gürültüsünden. Kalbine dön. Orada senden içre bir sen, senden içre bir sır ve bütün sırların yöneldiği Bir vardır. Akıl ile sor, kalp ile tasdik et, ruh ile şahit ol. Dünyayı Hiç’e sat ki, elinde hakikatten bir nasip kalsın. Yolun meşakkatinden yakınma; zira yolcu, Yol’a teslim oldukça yorgunluğundan arınır. Artık mesele yalnızca var olmak değildir. Nasıl, niçin ve kimin için var olduğunu bilmektir. Mesele düşünmek değil, düşüncenin kime teslim olduğunu idrak etmektir. Düşün ki, gördüğünün ardındaki manayı bulasın. Aklın kalbine; kalbin ruhuna; ruhun sahibine varsın. Varlığın seni kendine değil, Hakk’a götürsün. Hasılı, düşünmek bir başlangıçtır. Teslimiyet ise menzil… Bu eser; ne bir öfkenin mahsulüdür ne de kuru bir romantizmin… Bu eser, kaybedilen manayı yeniden arama gayretidir. İnsanın kendisine, tarihine, ümmetine ve en önemlisi rabbine yeniden bakabilmesi için uzatılmış samimi bir davettir. Çünkü bugün en büyük yoksulluk, malın azlığı değil; mananın eksikliğidir.