Yeryüzü Cennnetlerinin Sonu(ters ütopyalar)

Prof. Dr. Nail Bezel

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Yeryüzü Cennetleri Kurmak: Ütopyalardan Seçmeler başlıklı birinci kitapta, Batı ütopya düşüncesinden örnekler tanıtıldı, bu örneklerden bölümler verildi. Birinci kitabın önsözünde ütopya "düşte ve düşüncede kurulmuş eşitlikçi, doğru, mutlu ve güzel toplum düzeni" olarak tanımlandı. Derlemenin bu ikinci kitabı ise, ütopya geleneği içinde değerlendirilen, ütopya türünün özel bir hali sayılan "ters ütopya" ya da "distopya" adı verilen örneklerden oluşmaktadır. Ters ütopya, ütopyacı bir eğilim ve amaçlarla yola çıkıldığında ortaya çıkabilecek olumsuz ve baskıcı bir toplum düzenidir. Prof. Dr. Nail Bezel'in ikinci derlemesinde kitabı oluşturan ters ütopyaların tümü 1918 ile 1962 yılları arasında yazılmış ve yayınlanmıştır. Denilebilir ki, özellikle Rönesans ve ondokuzuncu yüzyılın sonları gibi evrelerde belirgin olan ütopyacı özlemlerin yerini, yirminci yüzyılda karamsar beklentiler almış, beklentileri dile getirenler de yazarlar olmuştur. Bu kitapta işlenen ters ütopya örnekleri şunlardır: Owen Gregory, Meccania: Üstün Devlet; Eugene Zamiatin, Biz; E.M. Forster, "Makinanın Sonu"; Aldous Huxley, Yeni Dünya; George Orwell, 1984; Kurt Vonnegut, Kendi Çalar Piyano; Ray Bradbury, Fahrenheit 451; Anthony Burgess, Mekanik Portakal.