Yusuf ve Züleyha

Yard. Doç. Dr. Abdülhakim Koçin

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Güzellik sembolü Yûsuf, yatağında uyuyordu. Bitkiler sabahın esintisiyle buluşmak üzereyken güzelliğinin ihtişamına denk güzellikte bir rüya gördü. Rüyasında yıldızlar kurulmuştu gökyüzüne. İçinden 11 yıldız seçilmiş Yûsuf’un karşısına dizilmişti. Sağ yanında pırıl pırıl bir güneş, sol yanında ayın ondördü saf bağlamıştı. Sırasıyla Güneş, Ay ve 11 yıldız kendisine secde etmekteydiler.. Babası Yakup, Yûsuf’un alnına yansıyan peygamberlik nurunu ayan beyan görüyordu. Bu yüzden yüreğine inceden inceye bir sızı girdi. Yûsuf’u bağrına bastı ve "Gözümün nuru oğulcuğum, aman ha, rüyanı kardeşlerin duymasın! Bir sır gibi yanında kalsın!" dedi... Kervan günün ilk ışıklarıyla şehre girdi. Pazar kuruldu ve Yûsuf esir pazarına götürüldü. Kızlar, gelinler, dul kadınlar, taçlı dilberler, çocuk, asker birer birer seyrine geldi Yûsuf’un. Gücü olanlar servetlerini serdiler ayaklarına, bu ayakları zincirli kölenin.. Züleyhâ, Mağrip hükümdarı Taymus’un kızı, biricik evladıydı. Saltanat bahçesinin nadide çiçeği, Mağrip ülkesinin süsü, benzersiz gülüydü. Evinin sevinci, neşesi, sarayının şakıyan bülbülüydü.. Züleyhâ’nın istediği, aşkıyla yanıp tutuştuğu, sevdiceği Yûsuf uzaklarda değil, yanıbaşındaydı. Ne var ki, Ağrı dağı gibi aşılmaz, aşkına ulaşılmaz dik bir başı vardı. Yûsuf ah bir gülseydi ve güldürseydi Züleyhâ’yı dünyada ağlayan kalır mıydı?