İzmir Postası'nın Adamları

Ahmet Büke

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Haziran 1970 tarihinde Manisa’nın Gördes ilçesinde doğdu. Ölümsüz Öyküler Yayınevi’nin düzenlediği Xasiork 2002 Kısa Öykü Yarışması’nda "Kayıp Dua" isimli hikâyesi ile birincilik ödülü aldı. Öyküleri E Edebiyat, Adam Öykü ve Patika’da yayımlandı. Sosyal Ayrıntılar Ansiklopedisi ve Derkenar isimli internet dergilerinde kısa öyküler yazmaya devam ediyor. Evli ve bir kedili "Levhayı kaldır, yuvaya yerleştir, kırmızıya bas, pis kokuyu çek içine, yansın gâvurun metali, pres yukarı, pis hayat dışarı... değişmez hiçbir yönü..." İzmir Postası’nın Adamları bir ilk kitap. Hiç de ilk gibi durmayan bu kitaptaki hikâyeler, sert sesleriyle dikkat çekiyor. Hikâyelerin kahramanları hayatlarının yönünü değiştirmeye çalışıyorlar, değişmeyeceğini bildikleri halde. Sert hayatlar onların hayatları; görmezden geldiğimiz, gizlediğimiz, gizlendiğini bildiğimiz halde ses etmediğimiz “pis hayat”lar. Horlandıkları için hoyrat bu adamlar ve kadınlar. Onun için de çıkardıkları ses alabildiğine sert. Şakir yoksul çocuk. Uçan balon satar. Bizim mahalleleri arşınlar gün boyu. Mavi, kırmızı, beyaz, lacivert balonları elinde neşeli kuşlar gibi çırpınır... (...) Şakir imalathanedeki kıza tutkundur. Her gün deli gibi koşturur. Satamadığı balonları kendisi koyuverir. Uçup gitsinler ister. Göçmen kızın beyaz ağzı gibi asılsınlar gökyüzüne. (...) Şakir fakir oğlan. Elleri gibi yüreği de boşa çıktı o sabah. Yüz değil bin balon istedi. Gözleri nazar boncuğu damlası gibi kızın ruhunu tutan bin balon aldı. Ucunu boynuna bağladı. Bıraktı kendini. Uçtular. Göçmen kızın kirli soluğu, Şakir'in bükük boynu, uçtular da bu adı unutulası şehrin göğünde kayboldular...