Kartal Yuvası

Zuhal Kuyaş

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

“Evet, eminim. Yemin ederim ki, tek başına Şah İsmail’in ordu¬suna karşı yürümekten korkmayan bu yiğit kişi galip ordusunun ortasında, kendisini ziyarete gelen birkaç kişiden korkuyordu. Niçin? Neden? Merakla bekledim. Otağın perdesi açıldı. Sessiz, gölge gibi üç kişi içeri girdi. Dimdik yürüyorlardı. Başlarına si¬yah sarıklar sarmışlar, omuzlarından topuklarına kadar uzanan yine siyah cübbeler giymişlerdi. Üçünün de ince kıvırcık sakalla¬rı altın rengindeydi. Gözleri garip bir ışık ile parlıyordu. Otağın ortasına kadar gelip durdular. İki adım daha atsaydılar Selim Han’ın gürzü başlarında patlayacaktı. Sultan’da en tehlikeli an¬larda görmediğim bir huzursuzluk fark ediliyordu. Dimdik otur¬muş, gözleri şimşek çakıyordu. “İçlerinden biri koynundan bir kese çıkartıp, içinden ömrüm¬de görmediğim büyüklükte, gayet kıymetli bir zümrüt taş aldı. İlerleyip, zümrüdü Sultan’ın ayak bastığı yastığın üzerine bırak¬tı. Hilafsız, bu taş iri bir yumurtadan daha büyüktü. Elçi geri geri gitti ve selis bir Türkçeyle: ‘Ey, Garb’ın en büyük Sultan’ı… Sana bu kıymetsiz hediyeyi Şark aleminin en kudretli sultanı olan Efendim, Sahib-i Âzâm...’”