Adın Ömrüme Hatıra

Eylül Ayça Karakuş

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

...VE BEKLENEN GÜN GELDİ. Gülümseyişlerine yalın ayak koşarak geldim. Sevmelerine kucak dolusu açım. Hadi bildiğin ne varsa unut bu gece benimle. Birlikte öğrenelim yeniden sevmeyi ve sonra sevmelerin koynunda eriyen bedenimizin şehvetini birbirimize ezberletelim. Ve hayatına benden başka kaç beden girerse girsin bende yaşadığını bulama onlarda. Sevmelerin en ağırını, sevişmelerin en can alıcısını senden giderken mühürlüyorum ben. Ta ki en son gülümseyişlerinle bana tekrar “Hoş Geldin.” diyene kadar... Sonra bütün gecelerden hesap sormaya gelir sıra… Ve artık kalma vaktidir Bütün gitmelere Bütün gidenlere inat Umutlarından intikam alma vaktidir… Ağır bir yanın vardır çünkü Ağrılı bir yarım vardır bütün zannettiğin bedeninde… Bugün, geriye kalan yarınlarının ilk “dün”ü Sahipsiz kalmış haykırışlarına izin ver Çünkü sen, en sağlam kaoslarını deldin Şimdi, de ki gülümseyişlerine, “Hoş Geldin.”... Senden sonrasına, “Seni Seviyorum.” demeye mühürledim dilimi…