Sonsuz Bulutların Ötesinde

Gülbahar Bilgin

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Çocukluğumdan pek fazla birşey hatırlamıyorum ben. Onüç yaşımda nişanlandım, onaltı yaşımda evlendim. Öyle ki; ben hep evliydim sanki. Gözümü açtığımda evliydim. "Aşk dedikleri güzel birşey olmalı. Dizilerde seyrettiğim gibi insanı çıldırtan... Hani başımı kaldırıp yıldızlara baktığımda hissettiğim duygu var ya; öyle bir şey olmalı... Kalp çarpıntısı! Aşk dedikleri güzel bir şey olsa gerek... Belki de sadece film karakterlerinin yaşadığı... Gerçekte hiç olmayan, ama herkesin olduğunu sandığı..." Ben Orkun. Yaşım ondokuz. Uzun yıllardan beri aynı yaştayım. Unutuldum mazide, unutuldum hecelerde. Üzgün değilim. Tek kaygım, yarım kalan şiirlerim... Ben ölüyüm, üzülemem Ağlamak istesem ağlayamam Gözyaşlarım donuk... Gülmek istesem gülemem Gülüşlerim kırık Ve şiir yazamam artık Sözlerim ürkek Nasıl özledim bir bilseniz... Yeniden doğsam Sevincinde, üzüntüsünde, hayatın Hep elini tutarım Sevginin, aşkın... Unutuldum mazide, unutuldum hecelerde... Üzgün değilim, Ben ölüyüm ne haddime, Kırgınım soluk alışlara Yemek yemeye... Ben ölüyüm ne haddime Dargınım ölüme... “Orkun'cuğum biliyor musun, okudum” diyorum düşünmeden. “Neyi anne ?” “Ana kitabını. Hem de üç defa.” Orkun hiç şaşırmışa benzemiyordu. “Okuyacağını biliyordum.” “Ben hiç Pelage'ye benzemiyorum. Onun kadar cesur olmak isterdim. Onun gibi savaşabilseydim keşke. Senin için... " “Bence sen de çok cesursun.” Oğlumun yüzünde hep aynı öpülesi gülümseme.