Kin Divanı

Kemal Varol

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

başkasının kanatlarıyla vurdum kıyıya yaralı atlarım, kırbamdan dökülen kan gelip almaya gücümün yetmediği iştah havaya atılan taşla vardım kapılara çok eskiden yeterdi bana duvara dayanmış tüfeklerle aldığım soluk sanıyordum ki rüzgar her sözü süpürmeden anlayacaktım: herkes ölüm kınaları sürünüp beni unutacak ah ve ay'la görünecek görünmeyen etimde sınanan bir veda ki içimden o kelam-ı kadim akacak: beni herkes en son gördüğüyle hatırlayacak