Sonunu Sen Yaz

Gül N. Yuyucu Yıldırım

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Çantasını alıp dışarı çıktı. Zihninde akıp giden anılarla uzun uzun yol aldı. Küçücük yüreğinin kırıklarından kaçırdı adımlarını, kimsesizliğin alıkoyduklarının önünde durdu, yeşil yanınca devam etti umut etmeye. Kimi göstere göstere gürültüyle, kimi hissettirmeden arkadan yanaştı badirelerin. Kaldırımdan inmedi. Güvende hissetmek iyi geldi. Belki de hiçbir zaman gerçekten güvende olmamıştı. Onlarca sima gördü; hangisi annesine benziyordu, hangisinin bakışı babasınınkini andırıyordu? Bildiklerinden sorumluydu ya hani insan! Ya bilmedikleri? Adımlarını sıklaştırdı, hızlandı. Biraz daha! Evden çıktığında kocamandı. Derdi dağdan büyük… Yürüdükçe küçüldü. Kalabalıklaştıkça azaldı, azaldı. Çölde minik bir kum tanesi gibi hissedinceye kadar ufalandı. Ve rahatladı. Şu koca dünyada minicik bir zerreydi. E, tabii derdi de! Eğer bir öğreteni yoksa insan içgüdüsel olarak buluyordu yolunu galiba! Güliz’e hep öyle olmuştu. İşte yine ayakları onu evine taşımıştı şimdi! Nasıl oldu, nereye kadar gitti, nereden döndü bilmeden, azalmış, ferahlamış dönmüştü evine. Cevabına ömrünü bağladığı soruların altından ilk sağ çıkışı değildi bu! “Ben kimim”den öte soru olmazdı zira!