Sükutun Dem Vakti

Hüsnü Özdilek

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

-Ahraz bir sükûnetin dudağında söz mahkûm En âmâ bakışların girdabında göz mahkûm- Zaman denen sarrafta kıymetsizdir şu tenim Velâkin her tarafta toprak ben'im su ben'im. Ölümle oldu toyum ondan kurumaz soyum. Göğe ererken boyum âlemi kaplar enim. Beyaz, sarı, kara, al; insan renkli bir masal... Hem vahşidir hem uysal vücudumda her genim. Evren geometrik yer... Elbet burda her sefer Ya kareyim ya çember ya eşkenar üçgenim... İyiliktir dileğim, şer süzerken eleğim. Yaşarken kâh meleğim kâh şeytanım kâh cinim. Sırtımda dünya leşi tepemde nefs güneşi... Gördükçe keşmekeşi metcezirde bedenim. Öfke kılıç nefret kın, kem duygular hep taşkın! Ben her zaman o aşkın gamzesindeki ben'im... -Ölümün döşeğinde gerçekleşen her doğum Bir çeliğe "yeşersin" diye serpilen tohum-