Yedi Denizin Efsanesi

Fehmi Demirbağ

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

“Bahçeler birbiri üzerinde yükselen kübik direklerden oluşuyordu. Bunların içleri çukurdu ve büyük bitkilerin ve ağaçların yetişebilmesi için toprakla doldurulmuştu. Kubbeler, sütunlar ve taraçalar pişmiş tuğla ve asfalttan yapılmıştı. Yüksekteki bahçeleri sulamak için yakındaki nehirden zincir pompalarla su yukarılara çıkarılıyordu. Bu şekilde üst seviyelere taşınan su, bahçeleri sulayarak küçük buzullar eşliğinde teraslardan aşağıya doğru akıyordu.” Beyaz kanatlı, uzun boylu, ince ve yüzleri siyah peçe ile kapalı adamlar dolaşmaktadır şehirde. Hüseyin Gazinin yöneldiği yerde bir kenarda, türbe benzeri ama etrafı açık bir yapı vardır. İçinde göz alıcı beyaz bir at ve başında da yine kanatlı adamlardan biri vardır. Hüseyin Gazi gülümser ve önündeki patikadan aşağı inmeye başlar ve gösterişli bir atın bulunduğu yere doğru ilerler. Kanatlı bir adam, bir elinde bu gösterişli atın yuları, diğer elinde mızrağı onu beklemektedir. Kanatlı adam, bütün heybeti, azameti ve sıcak bir sesle karşılar Hüseyin Gazi’ yi: “Hoş geldin.” Hüseyin Gazi, kanatlı adamın önünde durur. “Zamanı geldi artık, ha?”