Kimseyi Melek Yapamazsın

Yeliz Coşkuner

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Ucu bucağı görünmez bir hayatın içinde bazen debelene debelene yaşarken, biraz itmiş, biraz yitirilmiş; sakladığımız, taşıdığımız, her şeyde hâlâ umut var. Her sabah tazelenmiş uyansak da hayata, yirmi dört saat öncesinde ne yaşadıysak, o yeni yirmi dört saate istemeden de olsa ekleriz arta kalanları. Yeniye biraz kapalı ama biraz da öz­lem­li, hep bir adet daha fazla bir “acaba”yla kendimiz olmaya çalışırken, tatlı bir te­bes­­sümle bakarken aynada yüzümüze, yüzümüzü yıkar, durular gibi durulamak iste­di­ğimiz, olmasını isteyip de olamayan ne çok şey var. Söyleyemediklerimizin incecik sızısı, beklentilerin hep ertelenmiş yarını, sanmadıklarımızın gölgesi kaya gibi dursa da arkamızda, zamanla santim santim aşınan değerlerimizin ıssızlığı, hangi şehirde, han­gi çatının altında olursak olalım, avuçlarımızdaki çizgiler, ardımızda kalanlar, önü­müzde uzanan günlerin sayısı hep başka başka olsa da, tek bir cümleyle bağ­lanıyor aslında bütün başkalıklarımız… “İstemeden yaşadığımız ne çok şey var…”