Kırkıncı Basamak

Mesut Doğan

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Gölge Çekilince arzular çaresiz kendi köşesine Susuyoruz perdenin ardında yenik iki gölge İçimiz sesleri çırpınıyor Sarıyor ömrümüzü ince bir pişmanlık halinde Ne kadar keskin köşeleri var oysa aşkın Dokundukça yaralar açıyor içimizde Kararsız su damlaları gibiyiz Düşüyoruz hem birbirimizin ötesine. Ruhumuz geride kalıyor sürekli Yetişemiyor bir türlü bedenimize Mazi beyaz bir sessizlik,iniyor Hafızanın yorgun ve tedirgin bahçesine Yüzün donuk bir resim, çözülmüyor Ne yapsak giremiyoruz hayatın içine. Anılar usulca kapanıyor artık Bir koza gibi kendi içkerine Açılmak için belki de ömrümüzün Hiç umulmadık bir vaktinde Gülüşlerin değince aramızdaki kör boşluğa Hiçbir yalnızlık taşımıyor gövdemi Ne kadar çabalarsak bulanık işte bir adım ötesi Üzgün çocuklar gibi hep geç kalmış ve acemi Keder ısırmalı bizi tedavi etmeli.