Behlika

Muhammed Tiyek

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Yandı be gülüm keten helva yadsımasıyla yaşamı ucundan tutan, hayaller ülkesindeki gerçeklik ile meselesi insan olan, insanı arayan insanın şiiri Muhammed TİYEK şiiri… hayata dair düşülen gönül damlası; göz nuru, el emeği dantel misali… yalnız ölecek adam hayata öykü, roman, şiir ve oyunlar penceresinden ayna tutmaya çalıştı. Anlamadım önce, dakikalar geçiyordu ömürde Tren geçti, vapur uzaktan göründü İstanbul en soğuk kışı üşüyerek geçirdi Öldüm diye ağlıyordu, öteki ben öldü diye ağlıyordu. Her yeri toprak oldu, Resim tanınmıyordu elinde Gözleri boncuk, boncuk zümrüt siyahtı Dudakları incecik bir kız Kimse yoktu yanında, kendini izleyen kendinden başka Ihlamurun altında dört kişi Ben yatıyordum, ben kendimi gömmüştüm Kızım ağlıyordu, kendinden doğan bana ağlıyordu. Kendi kendisine ağlıyordu, Yas tutamadan kendime, ben çocuğuma ağlıyorum Yarısı koşulmuş yolun kalanında, dişleri çıkalı çok olmamıştı Kucak yüzü görmemiş çocuktum, ağlıyordu Çocuk öldü… Ben öldüm… İki kişi kalmıştı yaşayan Çocuk ve ben … ''Yaşayan Ölüler Ölmezler''…