Sonsuzluktan Gelen Elçi

Mesut Tütüncüler

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Yol âşığın da söylediği gibi Hem ince hem uzundu. Ben yine bir istasyondaydım. Sanırım 18.40 trenini bekliyordum. Karşımda bir orman, Arkamda şehrin curcunalı manzarası vardı. Gün batmadan hemen önce Derinlerden, en karanlık yerlerden bir nida duyuldu. Daha, daha tam anlaşılamadan Uzağa yakın eden, Peş peşe gelen, Geldikçe iç içe geçen bir akis, Bir nizam, bir ahenk işitildi. Haykırma... değil. Ezgi... hiç değil. Bir çağrıydı duyduklarım. Yalnız Yaradan'ın ismini seçebiliyordum. (Allahu Ekber... Allahu Ekber...) Ses, dağlara çarpıyor; Rüzgâr, dağlardan o sesi alıp Kulağımın duyabileceği bir tonla Fakat kendi lisanını çevirerek kulağıma fısıldıyordu. (Hû... Hû... Hû...) Durdum bir an Düşünmek... mümkün değil. Tarif etmek... imkânsız."