Vuslatta Vuslatla Yandım Da Ne Yandım

Ayşe Güzel

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Görünmeyince, gizli kalınca yürek yanın, Canım ana sütü gibi canını çekiyor. Harap oluyor hâlim, sanki haram günü sensiz. Yaşamak haram! Süt gibi kaderin kederinin Boğazında kalıyor, çörekleniyor bağrının başına Özlemlerimin kokuyor bağrı aşkın, anan gibi yar Oluyor saf temiz şeffaf ve aşkta kusur aranmıyor. Neden, niçinler kader celladıyla bir, bir boynu Vuruluyor puslu bakışları çapağı, parçaları Darmadağın olmadan hayatın kesitleri, Bağrımı kesiyor yangını yerinden alevlere atılan Su gibi harlanıyor, yakıyor, yanıyor, yanıyorum; Özlemlerden özlediğimden hâlim harap oluyor. Aşkım yakan özlemin seni canım çekiyor şart Oluyor, deli divane düşmek geliyor içimden. Kapına kadar bağrının varlığından bir kuple alıp Bir yudum gün nefessiz kalmadan yaşamak, Yaşlanmayı düşünmek, yaş alarak yasa boğan Özlem ateşimin yangınlarındayım yandığım…