Hiçbir zaman hayatı balkon yapıp, orada oturup aşağıyı izleyenlerden olmadım. Hep içinde sudan çıkmış balık gibi çırpınmaya devam ettim. Balık gibi unuttum yapılanları. Kaplumbağa gibi sırtıma yük yapıp yaşadım yaptığım en küçük kötülükleri bile. Onları ev yaptım kendime ki dışarı çıkıp kurtulmak yerine, evimi temizlemeye gayret edebileyim diye. Kendimde korktuklarım, adiliklerim, şerefsizliklerim, yanlışlarımla sırtımda yürümek ağır gelse de onları asla bırakmam. Çünkü onlar bana, insan olmam için pusula gibi dönmeye devam ediyor. Baktığımda tersini yapıyorum. Ayna gibi tersten yansıtıyorum çöpleri, temiz olabilmeye daha çok gayret edebilmek için. Ayna sır olmayan yeri göstermez. İşte oralar da benim sırrım şimdilik. Zamanla iyi olana bir sır yaması yapıştırıp aynama, hayatımda sır olmaktan çıkarırım göremediklerinizi.
