Eşik

Gamze Koç

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Bir kelime çağırdı diye ansızın gittim şairin evine. Sıradan bir şaire değil. Şiir upuzun ve uzaktan bakan için ortalık darmadağınık. İçeride ne ararsan var demek, kabalık olur. Her bir dize, içine düşünce kolay kolay çıkılamayacak kuyular gibi. Bu, ilhamla falan olacak iş değil, besbelli yazdırılmış denilen mısralarla dolu. Bir dilenci gördüm, çayırkuşundan bir şarkı için Kapı kapı dolaşıp dileniyordu Bir şair gördüm, konuşurken bir zambağa “siz” diyordu. Bir kitap gördüm, kelimeleri billurdan Bir kâğıt gördüm, ilkbahardan Müze gördüm, yeşillikten uzak Cami gördüm, sudan uzak Umutsuz bir fakih gördüm Baş ucunda sorularla dolu bir testi vardı Bir katır gördüm, yazı ile yüklü Bir deve gördüm, nasihat ve misalin boş sepetiyle yüklü Bir arif gördüm, “yâ hû” ile yüklü Fıkıh götüren bir tren gördüm Nasıl da yavaş gidiyordu Siyaset götüren bir tren gördüm Ne de boş gidiyordu. Devamını getirmeden tam da bu son mısrada durdum. Maksadın hâsıl olmasının verdiği huzurla, içi dolu olan bütün şeylerin hatırına, tarihin tekerrürden ibaret olduğunu bilen cümle güngörmüşlerin ruhları aşkına, durdum ve sustum.