Yazdığım masallardan “Güzellik Yarışması” ve “Tepegöz”ün değişkelerini, Homeros’u okurken gördüğümde hayretler içinde kaldım. Ankara’da lisede okuyordum, okul kapanıp köye (Uşak/Eşme/Güneyköy) gelinceye kadar meraktan patladım. Çünkü köyümde “Paris” adında bir ebe ve “Gameş” adında bir dede yaşıyordu. İkisinin de ne Homeros’un Paris’inden, ne Fransa’nın Paris’inden, ne de Gılgamış’tan haberleri yoktu. Okumaları yazmaları yoktu. Köyde, Homeros’un İlyada’sı, Odysseia’sı ve Sümerlerin Gılgamış Destanı hakkında hiç kimsenin bir bilgisi yoktu. Paris Ebe’ye adının ne anlama geldiğini, nerden geldiğini sorduğumda aldığım cevap “Ebemin anasının mı, ebesinin mi ne adı Paris’miş, bana da onun adını vermişler,” oldu. Gameş Dede’ye de aynı şekilde dedesinin ya da dedesinin babasının adını vermişler. Çocukluğumda dinlediğim masalların hemen hemen aynılarını yıllar sonra Muratdağı’na yaylamaya gelen yeni nesil Yörüklerden de dinledim. Kütahya-Simav; Manisa-Sarıgöl-Kula ve Denizli-Güney bölgelerinden Yörükler hâlâ Murat Dağı’ndan Geyik Düzü’ne kadar gelmekteler. Bu masallar Yörük çadırlarından, böyle bir köyden, bana ve bu güne kadar geldi. Çocuklarımız artık masal dinleyemiyorlar. Masal anlatacak ebeleri ve dedeleri yok, bunların yerine bilgisayarları var. Ama bu masallar bilgisayarlarında da yok. Şimdi bu masalları anlatan ebe-dedeler ve dinleyen torunlar varsa bile, Yörük çadırları gibi yok denecek kadar az. Tanığı olduğum Yörük kültürünün bu masalları, bu mirası unutulup, yok olup gitmemeliydi.
