Peki, bu benim kaçıncı haykırışım. Kaçıncı satırımda duyacaksınız çaresizliğimi... Kaç kez daha yıkılmam gerekiyor anlamanız için... Sadece iki gecelik bir acıydı bu yazdıklarım. Her bir kelimenin anlamı ağır... Ağrıma giden bir ton şey vardı, sadece yakınlarımın yaşattıkları değildi ağrıma giden. Ağrıma giden, yaşanılan her türlü haksızlıktı... Beni çaresizce bırakıp gidenlerdi. Gerçekten ağrıma giden, sevdiklerimin bana yükledikleri tonlarca ağır yüktü. İlk defa bu denli çaresizliğim. Ağırlığı ilk defa ağrıttı belimi. En acısı da kimse bilmiyordu, gözlerimden akanı her zaman yaş sandılar. Ama artık çok geç... Artık yorgunum, dargın ve bir o kadar da kırgın. VAZGEÇTİM... Bir tek sevmek kaldı geriye. Ve ben, senelerce alıştığım aşkın yokluğuna yazmak zorunda kaldım bugün. İnanın hiç sanıldığı gibi kolay bir acı değildi bu. Çünkü ben onsuzluğu hiç düşünmemiştim. Onsuzlukla ben daha dün tanıştım. Bu ağrı, etin değil ruhun acısıydı. Onsuzlukla mücadele etmekten korkan yarınlarım var. YOKLUĞUNUZA ÜZÜLMEK, YAPTIKLARINIZA ÜZÜLMEKTEN DAHA KOLAYDI...
