Aşkı dört evreye ayırmaya karar verdim. İlk sevdiğim kızla tohum toprağa girdi ki bu ilki beni en çok zorlayandı çünkü güzel şeyler her zaman verilecek olan büyük mücadelelerin meyvesidir. İkinci sevdiğim kızla topraktaki tohumun güneş ışığına ihtiyacı olduğunu öğrendim. Üçüncü sevdiğim kızla güneş ışığının yanı sıra sulamak gerektiğini gördüm. Tam her şey oldu derken bir başka hanımefendiyle yetişen meyvelerin de önemli olduğunu öğrendim... Evet çok sevdim. Ama her seferinde bir karşılık bekledim. Belki insanlar bunu anlamadı, oysa ben her an kendi içimde verdiğim savaşta mağlup olup durdum. Hem de kendi içimde büyütüp durduğum aşka mağlup oldum. Üstelik bi’ kere daha bi’ kere daha bi’ kere daha ve her seferinde yeni satırlar arasında buldum kendimi. Her mağlup oluşumda kendimi dinledim ve yeni dünyalarla tanıştım. Sizler de yazmış olduğum şiirlerde kendi dünyanızı bulmak adına küçük bir adım atabilirsiniz...
