Taş Hücre

Bedran Yoldaş

Henüz puanlanmamış

0 paylaşım

Okuma Kaydı Raf

Osman, ben ve Ali Hoca Balıklıgöl’ün hemen bitişiğinde taş duvarlardan yapılmış, ders hücrelerinde kalıyorduk. Küçücük ders hücresine üç kişi nasıl sığabilmiştik, bugün açıklanmayan bir duygu belki ama o zamanlar sıcacık bir ortamdı her bakımdan bizim için. Nasıl sığardık o daracık mekâna. Hamsi uzanışı ancak sığabildiğimiz, hiç de dar gelmeyen mekân… Mekân mekân içinde açan bir güldü. Yürekler bir arada, hedefler birlikteliğin, kardeşliğin verdiği güvenle ortak. Yıpranmış hayaller bir arada olmanın göstergesi; birliktelik ve kardeşlik duygusu hâkimdi ve rengârenk açan çiçek misali ruhlara dinginlik veriyordu. El bebek gül bebek aile ortam ve sıcaklığında büyüyen bizler birden kendimizi yapayalnız ve gurbet ellerde bulmamızın da elbette ki etkisiyle… Hâsılı güzel günlerimizdi o günler. Taş hücrenin duvarları gönül deryamıza dar gelirdi, dar… Demek ki darlık mekânlarda değil yüreklerde imiş.