Herkes; hayatına dokunan, zor günlerinde yalnız bırakmayan, vefalı, yüreği sevgiyle dolu birini yanıbaşında ister. Gülüşüyle içini ısıtan, elleri sımsıcak olan, başını omzuna dayayıp uyuyabileceği, kollarında huzur bulabileceği birini... Birlikteyken gözlerinden mutluluğu okuyabildiği, bir dokunuşla hayata tutunabildiği, çocuklar gibi kahkahalarla gülebildiği birini... Ve bazen biri çıkar; Veda etmeyi aklından bile geçiremediğin olur. Çünkü o, sadece bir sevda değil; vazgeçilmezin olur. Tıpkı toprak ve su gibi... Biz birbirimizi sardıkça çiçekler açtı içimizde. Ne sevgimizden vazgeçtik, ne birbirimizi sahipsiz bıraktık. Kalbimizin en derin yerine sakladık. Dil ne söylerse söylesin, biz hep kalbimizi dinledik... “Uzaktan Yakın” bölümü ile başlayıp “Hala Sen, Hala Umut” diyerek sonlandırılan bu kitabın, duygular gibi son olmayacağı da aşikâr. Okuyucu olarak kendinizden bir şeyler bulabileceğiniz, belki hücrelerinize kadar hissedebileceğiniz dizelere bırakıyorum sizi...
