Vakit geçtikçe durumu kabullenmeye, kendi yazgı-ma razı olmaya başladım. Aile efradında bana karşı gösterilen sevgi türünden herhangi bir alakayı adeta cömertçe sunulmuş bir lütuf mahiyetinde hissediyor ve aciz mevcudiyetimin bu alakaya karşılık olarak şükranlarımı sunmamı bir borcun ödenmesi gibi mecburiyetlere tabii tutması beni müthiş bir sevgi açlığına teslim ediyordu. Bilhassa on iki yıldır ruhun gıdası olan sevginin doyurucu sofrasına oturmak şöyle dursun, yakınından yöresinden geçebilmiş değilim. Biliyor musun Almina? İnsan ailesi tarafın-dan sevilmeyince bir başkası tarafından da sevilebileceğine inanamıyor.
