Varlığımın olağanlığından ötürü çok şey kaybettim, kazandığımı düşündüğüm davalar çoğu zaman beni yanılttı. Daha da zorladım. Sınır denilen o vasat düşünce ne ise, bunun beraberinde kalan ufak parçacıklar bir tüm oluşturmaktan çok uzaktı. Bu bedbaht yıllarım beni, kendimi içine gömdüğüm ıssız kumlara, çöle sürükledi. Soğuk ve kuru, teslim olmanı gerektirecek kadar asi, özgürleştiren bir durgunluk hâkim, görünenden çok görünmeyeniyle barınan, müphem, benim gibi. Çölde geçirdiğim zamanlarımın içinde, tetikte olmadığım bir mağara buldum, beni, üzerine vicdanımı koyduğum Güneş’ten koruyan, mahrum bırakan, kan çanağı gözleri üzerimden çeken, beni vahanın kucağına taşımayı vadeden, öte yandan tatminsizliklerimin karşılığını bulduğum bir mağara.
